خوشنویسی -هنر-حیدرامیرپور
خوشنویسی نستعلیق -هنر اصیل ایرانی 
قالب وبلاگ
نویسندگان

[ جمعه 1 فروردین 1399 ] [ 11:06 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

محمدحسین تبریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو

ملا محمدحسین تبریزی (درگذشت ۹۸۵ ه‍. ق) ملقب به «مهین استاد» از نستعلیق‌نویسان قرن دهم هجری و استاد خوشنویسان بزرگی چون میرعماد و علیرضا عباسی بوده‌ است.[۱][۲][۳]

وی فرزند مولانا عنایت‌الله شیخ‌الاسلام آذربایجان و برادر مولانا محمدعلی بود و از علمای دوران خود و از صاحبان فضل و کمال و هنر به‌شمار می‌آمد. شعر می‌گفت و گفته‌اند «محزون» تخلص می‌کرد.[۴]

محمدحسین ابتدا به کسب علوم پرداخت و در علم ادب و لغت عرب مهارت پیدا کرد. در جوانی به مشهد رفت و از سید احمد مشهدی و میرحیدر خوشنویس تعلیم گرفت و سپس نزد مالک دیلمی رفت و خط را تکمیل کرد. در کتیبه‌نویسی دست قوی داشت و در زمان شاه اسماعیل دوم، کتیبه‌نویسی بناهای دولتی بر عهده وی بود. او شعر نیز می‌سرود و در جوانی درگذشت.[۴]

شهرت او چنان بود که میرعماد در جوانی قزوین را ترک و به تبریز رفت تا نزد او شاگردی کند. می‌گویند میرعماد روزی قطعه‌ای از خط خود را به ملا محمدحسین تبریزی نشان داد؛

استاد فرمود: «اگر چنین توانی نوشت، بنویس وگرنه قلم فرو گذار.»

میر گفت: «این را خود نوشته‌ام».

استاد روی او را بوسید و خط او را روی چشم گذارد و فرمود: «امروز استاد خوشنویسان هستی» و او را از شاگردی بی‌نیاز دانست.[۲][۵]

او را شاگرد مالک دیلمی دانسته‌اند.[۱] و از شاگردان معروفش، محمدرضا تبریزی، بهبود شاهنشاهی، محمدشریف، علیرضا عباسی و میرعماد را نام برده‌اند.[۴]

در ثبت تاریخ درگذشتش اختلاف‌هایی وجود دارد برخی آن را مصادف با درگذشت سیداحمد مشهدی نستعلیق‌نویس ملازم شاه تهماسب و به سال ۹۸۶ ه‍. ق ذکر کرده‌اند.[۱]، در کتاب «تربیت دانشمندان آذربایجان» ۹۸۲ و هدایت‌الله سپهر در تذکره خود ۹۸۰ و دوست نزدیک او «حافظ حسین ابن الکربلایی با ذکر روز و ماه روز شنبه هفدهم ماه رجب ۹۸۵ ه‍.ق در قزوین ذکر کرده که بیشتر درست‌می‌نماید. به هر حال آنچه مسلم است در جوانی بدرود حیات گفته و هنگام تالیف عالم‌آرای عباسی (حدود ۱۰۳۸) مدتها پیش درگذشته بوده است.[۴]

آثار[ویرایش]

از آثار وی می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  • ‌یک نسخه «مناجات» خواجه عبدالله انصاری، به قلم دودانگ خوش، با رقم: «تمت الرسالهٔ بیدالعبدالمذنب محمدحسین التبریزی، غفر ذنوبه»
  • یک نسخه منتخب «حدیقه الحقیقه» سنایی، به قلم نیم دودانگ خوش، با رقم: «تمت الرسالهٔ الشریف علی یدالفقیر محمدحسین التبریزی»
  • و قطعات مختلف دیگر که شاید شیواترین آن‌ها یک قطعه در مرقع ولی‌الدین افندی باشد، به قلم دودانگ و نیم دودانگ و کتابت عالی، با رقم:«نمقه العبد محمدحسین التبریزی غفر له»[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. ↑ پرش به بالا به:۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ فضایلی ۳۴۹-۳۵۰ و ۴۹۵-۴۹۶
  2. ↑ پرش به بالا به:۲٫۰ ۲٫۱ وب‌گاه دانشگاه آزاد اسلامی واحد مبارکه
  3.  وب‌گاه مقالات علمی ایران
  4. ↑ پرش به بالا به:۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ بیانی، مهدی ص ۶۸۰ - ۶۸۳
  5.  فضاپلی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون


[ سه شنبه 6 خرداد 1399 ] [ 01:41 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

میرعلی تبریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از میر علی تبریزی)
پرش به ناوبریپرش به جستجو
میرعلی تبریزی
درگذشت۸۵۰ (قمری)
ملیتایرانی
دلیل شهرتخوشنویسی

میر علی تبریزی (درگذشت ۸۵۰ ه‍. ق) با لقب قُدوة الکُتّاب (به‌معنی پیشگام خوشنویسان) فرزند میر علی سلطانی از خوشنویسان به‌نام و از مفاخر خوشنویسی ایرانی در سده هشتم و نهم هجری (چهاردهم و پانزدهم میلادی) است. او را واضع و مبدع خط زیبای نستعلیق می‌دانند که از قله‌های رفیع هنر ایرانی است.

از جزئیات زندگی وی اطلاعات زیادی در دست نیست به جز آنکه مدتی در تبریز می‌زیسته و وفاتش به سال ۸۵۰ ه‍. ق (۱۴۴۶-۱۴۴۷ م) اتفاق افتاده‌است.[۱] دانشنامه بریتانیکا تولد او را حدود ۱۳۶۰ و درگذشتش را ۱۴۲۰ میلادی هر دو در تبریز ذکر کرده‌است.[۲]

در نیمه اول سده نهم دو نفر با نام میرعلی تبریزی می‌زیسته‌اند: یکی میرعلی بن الیاس تبریزی و دیگری میرعلی بن حسن تبریزی که میر علی فرزند حسن را بنیان‌گذار خط نستعلیق می‌دانند.[۳]

برگی از کتاب دیوان سلطان احمد جلایر، نگارگری حاشیه کتاب از جنید نگارگر، خوشنویسی از میرعلی تبریزی، نگاشته شده به بغداد در حدود ۱۴۰۵ میلادی.

هرچند پیش از زمان میرعلی تبریزی نیز در برخی از دست نبشته‌ها و اسناد نوعی خط بسیار نزدیک به نستعلیق دیده می‌شود[۴][۵][۶] ولی میرعلی تبریزی بود که این خط را به صورت مستقلی عرضه نمود و به آن هویتی آشکارا داد و دارای قواعدی مشخص کرد. از این رو استادان بعدی، ابداع خط نستعلیق را به او نسبت داده‌اند.[۷][۸][۹] به هر حال می‌توان گفت که اگر میرعلی واضع این خط نباشد او بود که به این خط روش روشن داد.[۱۰]

نسخ تعلیق اگر خفی و جلی استواضع الاصل خواجه میرعلی است

گفته می‌شود میرعلی از ترکیب دو خط نسخ و تعلیق خط زیبایی پدید آورد که در ابتدا به «نستعلیق» و سپس موسوم به نستعلیق گردید و همان است که اکنون خط زیبای پارسی بدان نوشته می‌شود.[۱۰] در رساله‌های قدیمی خوشنویسی داستانی نقل شده که میرعلی شبی در خواب، پرواز غازها را دید و حرکات سیال نستعلیق را از حرکات نرم بدن این پرندگان هنگام پرواز الهام گرفت.[۵][۶]

شکل اولیه خط نستعلیق و ترکیبات آن در ابتدا ساده‌تر بود، اما میرعلی آن را کامل کرد. ویژگی شکل تزیینی این خط، برای نوشتن اشعار بسیار مناسب است. آرتور پوپ هنرشناس و ایران‌شناس مشهور می‌گوید: «... نسخ خطی کامل و متعادل است و تعلیق خطی تأثیرگذار و حاکم. با ترکیب ویژگی‌های این دو خط، نستعلیق که بسیار نوازشگر، شیک، آرام و ملایم است، به‌وجود آمده‌است. این نوع خط که ایرانی‌ها آن را ترویج داده‌اند تصویری عالی از تمدن و جهان‌دیدگی را به نمایش می‌گذارد.» ظهور نستعلیق به کاربرد خط تعلیق کاملاً پایان داد و بعدها توسط جعفر تبریزی، سلطانعلی مشهدی، میر عماد حسنی و دیگران به کمال پختگی رسید.[۱۱]

میرعلی که مدتی در بغداد در دربار سلطان احمد جلایر (۷۸۳-۸۱۳ ه‍. ق) بود کلیات فارسی «خواجوی کرمانی» را به تاریخ ۷۹۸ ه‍. ق به خط نستعلیق در بغداد نوشت و هرچند زبان مردم بغداد همیشه عربی بوده‌است.[۴] این نسخه‌ای از مثنوی «همای و همایون» اثر خواجوی کرمانی در کتابخانه بریتانیا به خط او موجود است.[۲]

پانویس


[ یکشنبه 4 خرداد 1399 ] [ 05:52 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

احمد بن شمس‌الدین محمد تبریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از محمد تبریزی)
پرش به ناوبریپرش به جستجو

میرزا احمد بن شمس‌الدین محمد تبریزی یکی از نسخ‌نویسان در زمان شاه سلطان حسین صفوی از خوشنویسان ایرانی در قرن دوازدهم است. وی در سال ۱۱۵۵ از دنیا رفت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • عنایت الله شکیباپور (۱۳۴۸)، اطلاعات عمومی، کتابفروشی اشراقی، ص. ۵۲

[ یکشنبه 4 خرداد 1399 ] [ 12:10 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

ابن بواب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو
ابن بواب
ابن بواب
خط نسخ اولیه، دو صفحه از قرآن، خط ابن بواب. محل نگهداری کتابخانه چستر بیتی
زادهابوالحسن علاءالدین علی بن هلال
ملیتایرانی
دلیل شهرتخوشنویسی

ابوالحسن علاءالدین علی بن هلال مشهور به ابن بواب (درگذشت ۱۰۲۲ یا ۱۰۳۱ م در بغداد) ملقب به «قبله الکتاب» از معروفترین خوشنویسان در اوائل سده پنجم هجری/یازدهم میلادی در دوره خلفای عباسی و آل بویه است. او در خطوط مختلف به جا مانده از ابن مقله تصرفاتی کرد و قواعدی تازه در خوشنویسی به‌وجود آورد.

ابن بواب به‌عنوان استاد زمان خود شناخته شد و شیوه‌ای که او در خوشنویسی پدید آورد تا حدود دویست سال تا هنگام حمله مغول بدون رقیب بود[۱] و قوانینی که برای خوشنویسی وضع کرد که به خط منسوب شهرت دارد او قواعد نوینی در خوشنویسی به وجود آورد و برای نخستین بار میزان سنجش حروف را تحت قاعده «نقطه» درآورد. این قواعد هنوز هم پس از گذشت نزدیک به هزار سال در اغلب خطوط اسلامی و توسط همه خوشنویسان رعایت می‌شود.[۲] خط نسخ که توسط او شکل نهایی و متکامل یافت رفته رفته به خط رایج تمامی سرزمین‌های اسلامی تبدیل شد و امروزه اغلب حروف چاپی مدرن عربی و فارسی با استفاده از این خط طراحی شده‌اند.

زندگی[ویرایش]

دربارهٔ زندگی علی ابن هلال اطلاعات بسیار اندکی در دست است. تاریخ و محل تولد او دقیقاً مشخص نیست آنچه از منابع گوناگون پیداست در اواخر سده چهارم هجری/ دهم میلادی اتفاق افتاده و او بیشتر عمر خود را در بغداد گذرانده و مدتی نیز در شیراز بوده‌است. برخی او را قطعاً ایرانی و شیعه دانسته‌اند[۲] و برخی منابع معتبر او را عرب و متولد عراق می‌دانند.[۱] ابن‌بواب خوشنویسی را نزد محمد بن اسد آموخت و سپس نزد محمد بن علی شیرازی سمسمائی یا سِمسِانی تکمیل کرد که هر دو از شاگردان «ابن‌مقله» بوده‌اند. او را همچنین شاگرد شخصی به‌نام ابراهیم سبکری سیستانی می‌دانند.[۲] شاگردان معروف او عبارتند از: محمدبن عبدالملک و سید قاسم که آن‌ها دارای شاگردانی مانند احمد بن فضل‌الله ترکستانی و عبدالمؤمن بن‌صفی‌الدین اصفهانی بودند که سرانجامِ آنان به استاد بزرگی چون یاقوت مستعصمی این هنر را منتقل کردند که سلسله دیگر خوشنویسان ایران و عرب و ترکیه به او برمی‌گردد به این ترتیب در شجره اجازات خوشنویسی یاقوت، عموم خوشنویسان از شاگردان ابن بواب بوده‌اند[۲] و ابن بواب سنتی را که به وسیله ابن مقله پایه‌ریزی شده بود قوام بخشید و از طریق یاقوت مستعصمی به خوشنویسان دیگر انتقال داد؛ هرچند هرگز این دو را به‌طور مستقیم ندیده بود.

ابداع خط ریحان و محَقَّق را به او منسوب می‌کنند. او در خطوطی که پیشتر توسط ابن مقله به‌وجود آمده بود به‌ویژه نسخ و توقیع اصلاحاتی انجام داد و بسیاری از آثار او را برای شاگردانش جمع‌آوری و حفاظت کرد.[۱] خط نسخ به‌دست او چنان منزه شد که خطی که ناسخ همه خطوط برای کتابت قرآن گردید. این خط که در زمان ابن‌مقله و توسط وی قاعده‌مند شده بود و ابن‌مقله آن را خط «بدیع» می‌نامید از این پس مقبولیت یافت.[۲]

پدرش دربان القادر بالله خلیفه عباسی (فرمانروایی ۹۹۱–۱۰۳۱ م) و خود از نزدیکان القادر یا به قولی از ملازمان بهاالدین دیلمی بود. گفته‌می‌شود پدرش نگهبان درب «بیت‌القضاء» یا پرده‌دار دربار آل بویه بوده او به مناسبت شغل پدر به ابن بواب شهرت یافت.

شروع زندگی هنری وی با نقاشی در خانه‌ها آغاز شد، سپس به هنر کتاب‌آرایی پرداخت و در کنار تذهیب، خوشنویسی را نیز آغاز کرد. در همان زمان او تحصیلات ادبی را ادامه داد به طوری که مدت‌ها واعظ دربار محمد منصور در بغداد بود. وی در زبان عربی ادیبی توانا بود و اشعاری از او باقی است.[۲]

آوازه او به جایی رسید که بهاءالدوله فرزند عضدالدوله دیلمی در روزگار آل بویه وی را کتابدار و امین کتابخانه خویش در شیراز کرد. کتابخانه دیلمی در شیراز در قرن چهارم هجری شهرت بسیاری داشت و می‌گویند که تنها فهرست این کتابخانه چندین جلد بوده‌است. در برخی منابع تاریخی از ابن بواب نقل شده:[۲]

در شیراز عهده‌دار کتابخانه بهاءالدوله بودم، روزی میان کتابها نسخه‌ای دیدم که جلدی سیاه داشت، آن را باز کردم، قرآنی بود به خط ابن‌مقله، اما جزء سی‌ام آن کامل نبود. این قرآن را به بهاءالدوله نشان دادم و از او خواستم تا اجازه دهد تا بررسی‌ام را به همان شیوه ابن‌مقله بنویسم و اگر وی نتوانست تشخیص دهد جایزه‌ای به من عطا نماید. به کتابخانه رفتم و کاغذی کهنه را انتخاب [کردم] و مشغول کتابت گردیدم. بعد از چندی که قرآن آماده شده بود و یک سال از این رویداد گذشته بود، در دربار، بهاءالدوله سراغ قرآن را گرفت. به او نشان دادم، او نتوانست فرقی بین خط من و ابن‌مقله قایل شود و جایزه‌ای که از او خواستم تعدادی برگه‌های کاغذ کهنه بود که در کتابخانه وی وجود داشت.

اطلاعاتی که از وی در دست است نشان می‌دهد که وی به لباس و آرایش موهای خود بی‌توجه و ریش بلندی داشته‌است. گفته می‌شود روزی «نصر بن مسعود» از کاتبان دیوان حکومتی، ابن بواب را اتفاقی دید و بی‌درنگ دست او را بوسید و گفت دست تو را برای آن می‌بوسم که در بغداد مانند و مثل نداری، و دیگر اینکه در حسن خط نادرهٔ دورانی و دیگر در عمرم کسی غیر از تو ندیدم که فاصله عمامه تا لحیه (ریش) او دو ذرع و نیم باشد![۲]

ابن بواب با همه شهرت و تلاش و محبوبیتی که در میان مردم داشت از جهت معیشتی و گذران زندگی به‌شدت در مضیقه بوده‌است. یاقوت حموی مؤلف کتاب «معجم‌البلدان» گفته‌است که نامه‌ای از وی دیدم که به یکی از اعیان شهر نوشته بود که چرا به وعده خود وفا نکرده و «دو دینار» به او نداده بود؟ یاقوت حموی ادامه می‌دهد که برای گرفتن دو دینار هفتاد سطر عبارت ادبی نگاشته بود که پس از مرگش این نامه به ۱۷ دینار فروخته شد و قیمت آن پس از اندکی به ۲۵ دینار رسید. در کتب تاریخی مطالبی است که نشان می‌دهد چگونه خط ابن بواب پس از مرگش بسیار گرانبها و پرقیمت شده و خرید و فروش می‌شده‌است.[۲]

درگذشت[ویرایش]

با همه شهرتش درگذشت او به دقت ثبت نشده. گاهی درگذشت او را در سال ۴۲۳ ه‍. ق/۱۰۳۱ م ذکر کرده‌اند[۳] و منابعی مانند ابن خلکان و برخی کتب دیگر آورده‌اند که وی در روز پنجشنبه در ماه جمادی‌الاول سال ۴۱۳ ه‍. ق/۱۰۲۲ م[۴] در بغداد از دنیا رفت و در کنار آرامگاه احمد بن حنبل به خاک سپرده شد.[۲]

آثار[ویرایش]

ابن بواب به نگارش نسخه‌های متعددی از قرآن پرداخت و گفته می‌شود ۶۴ قرآن در طول همر خود نگارش کرد که تعداد زیادی از آن‌ها باقی نمانده‌است. از آثار شناخته شده او می‌توان به‌این موارد اشاره کرد:[۲]

۱- در ترکیه موزه توپقاپی، شعر سالمه بن جندل با امضا به تاریخ رمضان سال ۴۱۳ ه‍. ق و هم در آنجا دو صفحه به قلم طومار به خط وی موجود است.

۲- در ترکیه در گنجینه اوقاف موزه آثار ترکیه کتاب «بزوغ‌الهلال» مورخ به سال ۴۰۸ ه‍. ق

۳- در ترکیه گنجینه ایاصوفیه، جنگی در «آداب و حکم» با خط ثلث.

۴- قرآن در کتابخانه آیت‌الله نجفی مرعشی

۵- قرآن به صورت کامل و جامع از ابتدا تا انتها به خط وی که بسیار سالم باقی‌مانده و در سال ۳۹۱ ه‍. ق نوشته شده‌است. این قرآن در مجموعه موزه چستربیتی (CHESTER BEATTY) دوبلین نگهداری می‌شود. این قرآن در سال ۱۹۸۳ در تعداد ۲۰۰ نسخه چاپ و در معرض فروش قرار گرفت.

۶- یکی از زیباترین آثار او نسخه‌ای است به خط ریحان که در مسجد لاللی استانبول نگهداری می‌شود و هدیه سلطان عثمانی، سلطان سلیم اول (۱۴۷۰-۱۵۱۲ م) است.[۱]

پانویس


[ جمعه 2 خرداد 1399 ] [ 06:43 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

عباس اخوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو

عباس اخوین چهره ماندگار، هنرمند و خوشنویس صاحب نام معاصر است. وی کتاب‌ها، تابلوها و آثار بسیاری را به زیبایی، دقت و ظرافت نگاشته است. عباس اخوین از سال ۱۳۵۹ با کسب درجهٔ استادی از انجمن خوشنویسان ایران تا به امروز در کسوت استادی به تعلیم و تعلم دوستداران خط نستعلیق پرداخته و از او کتاب‌ها و آثار متعددی به چاپ رسیده است. وی در نمایشگاه‌های مختلف گروهی و انفرادی در ایران و خارج از کشور شرکت داشته‌است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

عباس اخوین در سال ۱۳۱۶ در مشهد چشم به جهان گشود، از همان ابتدا به هنر خوشنویسی علاقه فراوانی داشت و در دوران تحصیل با شور و اشتیاقی فراوان به تمرین و نوشتن خط می‌پرداخت بگونه‌ای که این استعداد ذاتی وی را از دیگران متمایز کرد. در سال چهارم دبیرستان به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرده و بعد از اتمام تحصیلات در دبیرستان، در رشتهٔ شیمی دانشگاه پذیرفته شد و به ادامه تحصیل پرداخت.[۱]

ایشان با علاقه‌ای وافر و بدون داشتن استاد به نوشتن خط پرداخت بعد از اتمام تحصیلات، نزد علی آقاحسینی که خود از شاگردان عماد الکتاب بود، تعلیم خط نستعلیق گرفتند. اخوین بعد از گذشت دو سال استفاده از محضر ایشان، خوشنویسی را به حد کمال فرا گرفته و به خطوط اساتیدی چون عماد الکتاب، کلهر و به ویژه میر عماد حسنی علاقه‌مند شد و به مشق نظری و قلمی از روی خطوط این اساتید پرداخت. در سال ۱۳۵۹ استادانی همچون علی اکبر کاوه، حسن میرخانی، حسین میرخانی و ابراهیم بوذری گواهینامه استادی ایشان را با کسب بیشترین امتیاز اعطا کردند.[۲]

فعالیت‌های هنری[ویرایش]

اخوین در سال‌های ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹ به عنوان خطاط در روزنامه کیهان فعالیت کرد و سپس در سال ۱۳۵۸ به عنوان استاد و عضو هیئت تخصصی گزینش مرحله استادی و نیز عضو شورای عالی انجمن خوشنویسان ایران مشغول فعالیت شد. او از معدود اساتیدیست که از سال ۱۳۳۷ تنها به هنر خوشنویسی به صورت کاملاً حرفه‌ای مشغول می‌باشد. او در حال حاضر عضو هیئت ارزشیابی هنری وزارت ارشاد است که درجات هنری ۵ تا ۱ را به خوشنویسان اعطا می‌کنند. لازم است ذکر شود که گواهی درجه ۲ معادل فوق لیسانس و درجه ۱ معادل دکتری محسوب می‌شود.[۳]

اخوین در سال ۱۳۷۱ مرکز کتابت و تعلیم ایران را تأسیس نمود و به همراه تعدادی از مدرسین انجمن خوش نویسان ایران که از شاگردان استاد هستند، مشغول تدریس خوش‌نویسی خطوط نستعلیق، شکسته و تذهیب می‌باشد. وی کتابت نستعلیق را به اوج خود رسانده است، خط نستعلیق ایشان در نرم‌افزار خوش‌نویسی کلک، پیاده‌سازی شده‌است و به عنوان خط مرجع پارسی در کتاب‌های درسی مدارس بکار رفته است. اخوین در بین خوشنویسان معاصر، با سبکی بی بدیل و منحصر بفرد، مروج شیوهٔ قدما می‌باشد.

وی در طول فعالیت حرفه‌ای خود شاگردان بسیاری را آموزش داده که از نام آوران خط نستعلیق و اساتید بنام در این وادی می‌باشند. وی در سال ۱۳۸۹ به عنوان چهرهٔ ماندگار در رشتهٔ خوشنویسی معرفی گردید.

کتابشناسی[ویرایش]

اخوین در مدت ۵۰ سال کار خوشنویسی، کتاب‌های زیادی را برای استفاده علاقه‌مندان به چاپ رسانده که غالب آن‌ها به دلیل تقاضای زیاد نایاب است. کتاب‌هایی که قبل از انقلاب اسلامی به چاپ رسیده است عبارتند از: گنجینه معرفت، پویه، رها، کتاب ارث، التفاصیل، عجایب الحکایات. کتاب‌هایی که بعد از انقلاب به چاپ رسیده‌است عبارتند از: سرمشقهای نستعلیق در ۳ جلد، یک عمر نستعلیق و مرقع آن، مرقع بحر عشق، یادنامه نمایشگاه خط، گزیده سخنان خواجه عبدالله انصاری، رباعیات اوحدالدین کرمانی، پیام غدیر، دیوان حافظ همراه با نقاشی‌های محمود فرشچیان که بیش از ده نوبت بچاپ رسیده است. رباعیات خیام در دو نوبت، در نوبت اول ۹۵ چلیپا با مینیاتورهای جلالی سوسن آبادی و نیز در نوبت دوم ۱۲۵ چلیپا با تذهیبهای جداگانه بچاپ رسیده که اثری بسیار نفیس می‌باشد، مرقع زلف دلبر، کتاب سر زلف خط بمناسبت چهارصدمین سال صدرنشینی میرعماد الحسنی در سال ۱۳۸۳ به ابتکار و هزینه مرکز کتابت و تعلیم ایران، کتابت دیوان حافظ برای بار دوم در سال ۱۳۸۶ و در نهایت دفتر اول مثنوی، از آثار ماندگار و ارزشمند بخط عباس اخوین می‌باشند.[۴]

نمایشگاه‌های داخلی و خارجی


[ پنجشنبه 1 خرداد 1399 ] [ 05:24 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

علی آقاحسینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو

علی آقاحسینی (۱۳۴۱–۱۲۹۰ ش) از خوشنویسان و نستعلیقنویسان سده چهاردهم هجری است.

علی آقاحسینی در طالقان به دنیا آمد و پس از پایان دبیرستان برای تحصیل علوم قدیم به مدرسه سپهسالار در تهران رفت.

در خوشنویسی از محضر محمدحسین خوشنویسان و میرزا حسن‌خان عاصمی استفاده کرد و سرانجام به مکتب عمادالکتاب راه یافت. او را از شاگردان معروف عماد الکتاب می‌شناسند و از دست او گواهی‌نامه خوشنویسی گرفت.

علی آقاحسینی در کلاس عمومی تعلیم خط هنرهای زیبا به عنوان استاد مشغول شد. آقاحسینی در خط نستعلیق به ویژه جلی خوش درخشیده‌است.[۱] او شاگردانی چون عباس اخوین را تعلیم داد.[۲]

پانویس


[ پنجشنبه 1 خرداد 1399 ] [ 05:19 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
عمادالکتاب، استاد مسلم خوشنویسی نستعلیق در دوران جنبش مشروطه

تهران- ایرنا- میرزا محمدحسین سیفی قزوینی ملقب به عمادالکتاب، یکی از بزرگترین استادان خوشنویسی نستعلیق در دوران جنبش مشروطه است که توانست رسم‌المشق را برای استفاده نوآموزان ابداع و چاپ کند. او راز و رمز قواعد و شیوه هنر خطاطی را به بهترین وجه کشف کرد و رسالت هنری و تاریخی خود را در اشاعه سبک پیشینیان به شایستگی به پایان برد.

خط و خوشنویسی با وجود رکود نسبی هنر در اوایل دوران قاجار و بی توجهی حاکمان به حکمت و حرمت هنر در عصر ناصری ترویج و تکامل یافت و افرادی با استعدادهای شگرف در این عرصه خوش درخشیدند که در تاریخ خط و خوشنویسی به عنوان آغازکننده این هنر شناخته شدند. میرزا محمدرضا کلهر از استادان بزرگ این دوره به شمار می آید که هنر چاپ را به خدمت خوشنویسی گرفت و مکتب هنری او در اقصی نقاط ایران رواج یافت اما اندکی بعد اوضاع نابسامان سال های مقارن با جنگ جهانی اول موجب شد که خوشنویسی نیز همچون دیگر هنرها چهره در غبار نسیان بپوشد تا اینکه در حدود ۲ دهه پس از وفات آن بزرگ استاد، هنرمند برجسته و نامدار محمدحسین عمادالکتاب قزوینی ظهور کرد. او به مدد هوش سرشار و تلاش فراوان، مکتب کلهر را به دورە معاصر متصل ساخت.

عمادالکتاب از آثار چاپی و قطعات به جای مانده و الواح سیاه مشق کلهر توانست راز و رمز قواعد و شیوه او را به بهترین وجه کشف کند و رسالت هنری و تاریخی خود را در اشاعه سبک وی به شایستگی به پایان برد. عماد با اعمال سلیقه های خاص خود که از ذهنی وقاد و اندیشه ای قوی بنیاد نشأت گرفته بود از تلاقی شیوە اصلاحی کلهر و سبک خاص خود آمیخته ای را ارایه کرد که موجب شد، استاد برجسته این هنر در زمان خود شود و به عنوان یکی از سه استاد بزرگ لقب گیرد.

نگارش استادانه خط نستعلیق که از دقیق ترین و زیباترین و ظریف ترین هنرها است، مستلزم رعایت ۱۲ قاعده خوشنویسی است. بسیار مشکل است و طبیعتا خوشنویسان معدودی بوده اند که توانسته اند از عهده انجام چنین امری برآیند و در میان همه خوشنویسان تنها این سه تن با نام های میرعماد حسنی سیفی، میرزا محمدرضا کلهر و میرزا محمدحسین سیفی قزوینی بوده اند که در این خط عنوان استاد کل به آنها اطلاق شده است.

جایگاه عمادالکتاب در تاریخ خوشنویسی

از عمادالکتاب، این استاد مسلم خوشنویسی، یگانە دوران و نابغە عصر کمتر یاد شده در حالی که بیشترین تأثیر را در خوشنویسی معاصر داشته و در واقع حلقە اتصال خوشنویسان ایران امروز با بزرگ مرد تاریخ هنر خط میرزا محمدرضا کلهر بوده است. وی گرچه شاگرد مستقیم میرزای کلهر نبود اما از مریدان به مصداق آستان هنرش بود و به جز وی فردی دیگر به این شیوایی مکتب کلهر را هدایت و رهبری نکرد. افزون بر تأثیر بسزای رسم المشق ابتکاری عمادالکتاب که شمار بسیاری از فرزندان ایران را با هنر خوشنویسی آشنا کرد، نقش شاگردان بی واسطە این استاد کل از جمله سیدابراهیم بوذری، علی اکبر کاوه، حسن زرین خط، علی منظوری، تقی حاتمی، علی آقا حسینی، محمدتقی کمال و سید ابوالفضل کجوری در ترویج شیوۀ کلهر انکارناپذیر است.

زندگینامه عمادالکتاب

میرزا محمدحسین سیفی قزوینی در فروردین ۱۲۴۰ خورشیدی و در قزوین به دنیا آمد؛ شهری باستانی که به تعبیری پایتخت خوشنویسی ایران زمین و جهان اسلام لقب یافته است زیرا خوشنویسان بزرگی در این شهر و حومە آن پا به عرصه حیات نهاده اند. این فرزند هنرمند با تشویق پدر در هشت سالگی از نعمت سواد برخوردار شد و پس از تحصیل مقدمات علوم قدیم به فراگیری علوم جدید و زبان فرانسه و تعلیم خط پرداخت. در ۱۴ سالگی به عنوان شاگرد تاجری شیروانی به رشت رفت و زمانی که پس از یکسال به وطن بازگشت متوجه شد که از نعمت پدر محروم شده است. او که از نوجوانی علاقه فراوانی به خوشنویسی داشت و نزد اساتید خط آن زمان قزوین از جمله میرزا محمدعلی خوشنویس قزوینی این هنر را فرا گرفت. او در۱۶ سالگی با برادر خود روانه عراق می شود، رحل اقامت در کاظمین می افکند. سه سال در آنجا می ماند و با کار کتابت روزگار می گذراند. روزگاری که با مشقت و رنج توأم بود. به نظر می آید که کتابت قرآنی به خط نسخ و یک دوره فقه آقا سید علی بحرالعلوم و سایر رسائل مذهبی به خط نسخ محصول این دوره است. او پس از پنج سال تصمیم می گیرد تا راهی کشور خود شود و به تهران باز می گردد. چندی پس از آن راهی مشهد می شود و تحفە این سفر برای عماد آموختن استادانه خط نسخ بود. در این زمان او  خطوط نسخ، ثلث، نستعلیق و رقاع را نیکو می نوشت. با چنین کوله باری از اندوخته های هنری به کنار خانواده بازگشت و در خیابان ناصریه تهران دارالکتابه ای تأسیس کرد تا از محل تعلیم خط و انجام کتابت بار معیشت را بر دوش کشد. در دوره سلطنت مظفرالدین شاه نیز وی جزو کاتبان وزارت انطباعات شد و از ۱۳۱۷ خورشیدی به طور رسمی به عنوان کاتب در آنجا مشغول شد.

در این زمان قدرت قلم او به درجه ای رسیده بود که وقتی مظفرالدین شاه به نشر شاهنامه عزم جزم می کند، تنی چند از دور و نزدیک از جمله امیربهادر او را نامزد این مهم می کنند و با پذیرش این کار سترگ، دفتر زندگانی هنری عماد ورق می خورد و با پایان این اثر در ۱۳۲۳ خورشیدی که به شاهنامه امیربهادر مشهور شد و کتابت آن سه سال به طول انجامید. نام و آوازه ای در خور برای محمدحسین فراچنگ می آید. هرچند بهای مادی راضی کننده ای در قبال این سه سال کتابت به او کرامت نمی شود اما خط شاهنامه ۶ ستونی قطع سلطانی به دیده شاه خوش می نشیند و لقب «عمادالکتاب» را برای او برمیِ گزیند. همین لقب اعطایی از طرف پادشاه کافی بود تا گرد غربت از چهره این هنرمند بزداید و نغمه شهرت او را در پایتخت بسراید. عمادالکتاب توانست به هر طریق به دربار راه یابد و با نگارش شاهنامه و تنظیم رسم المشق و چاپ آن در روسیه و بعدها در هلند، پایه و مایه هنر خویش را به نمایش بگذارد و از این رهگذر هنرش را  در وسعتی مطلوب عرضه کند و افراد ذی نفوذی را به طرف خود جلب و جذب کند.

تلاش هنری عماد الکتاب در زندان

عمادالکتاب در دوره ای به علت مخالفت با بسیاری از تصمیم گیری های حکومت به زندان افتاد. آنگونه که عمادالکتاب در خاطرات خود نوشته، دوران زندان برای وی بسیار سخت و رنج آور بود. ارتباطی با دنیای خارج نداشت از حال و اوضاع مملکت بی خبر بود و از سرنوشت زن و فرزند آگاهی نداشت. شاید تنها امیدگاه وی برای کسب خبر از دنیای بیرون از حبس، آزاد مردی به نام سیدمحمد کمره ای بود که همواره از او احوال می پرسید و در جبر خاطر وی می کوشید. تا آنجا که برخی او را عضو کمیته  مجازات معرفی کرده و تهمت همکاری با این کمیته را به او زدند. در صورتی که او تنها از راه انسان دوستی به احوال زندانیان و خانواده ایشان رسیدگی می کرد، و حکومتیان را به دستگیری از این بیچارگان ترغیب و تشویق می کرد. او اعتقاد داشت که اعضای اصلی کمیتۀ مجازات وطن خواهانی هستند که فقط و فقط برای پاکسازی جامعه از شر نوکران اجنبی روس و انگلیس دست به سلاح برده و اقدام بر ترور کرده بودند. به هر تقدیر دوران طولانی زندان برای عمادالکتاب تنها و تنها با یک سرگرمی گذشت. او این دوران دشوار را با کمک هنر تحمل کرد و از هرفرصتی برای مشق خط و کتابت استفاده کرد.

مجموعه ای از سیاه مشق های این استاد یگانه با عنوان «طرفه آثار ایام زندان عمادالکتاب» توسط سازمان اسناد و کتابخانه ملی با همکاری انجمن خوشنویسان ایران منتشر شد که در آن تعدادی از سیاه مشق های دوران قبل و بعد از حبس نیز جمع آوری شد و با مقایسه آنها می توان به روند رو به رشد خوشنویسی عمادالکتاب پی برد. همچنین در این دوران، عماد توانست آثار کتابتی ارزشمندی نیز از خود به یادگار بگذارد که برای نمایش سبک خاص هنری وی و تأثیر دوران متمرکز حبس مفید است. به همین خاطر برخی صاحبنظران دوران سخت و طاقت فرسای زندان را برای او توفیق اجباری شمرده اند که در آن فرصت کافی برای کتابت آثار و سیاه مشق بسیار فراهم بوده است.

فعالیت های عمادالکتاب

عمادالکتاب نخستین خوشنویسی است که رسم المشق را برای استفاده نوآموزان ابداع و چاپ کرد. عمادالکتاب گذشته از کار خوشنویسی در دیگر زمینه های هنری نیز طبع آزمایی کرده است. او به کار نقاشی، تذهیب، شعر و ادبیات، موسیقی و عکاسی علاقه داشت. محمدحسین عمادالکتاب در طول زندگی پربار خود در حدود چهارهزار تن از کودکان را تعلیم داد. بسیاری از فرزندان شاهزادگان و رجال کشوری از شاگردان او بودند.

تذکره تلامیذ الشعرا نام مهمترین اثر عمادالکتاب است که مشتمل بر شرح حال گروهی از شاعران مشهور ایران به انضمام شرح حال خودش است که این شرح حال را به شعر درآورده و به خط نستعلیق زیبایی نوشته است. تصویر گل و بوته، این اثر با سیاه قلم و هم آب رنگ که شامل یک قطعه دورنمای جنگل و یک تابلو چهره خود او با لباس درباری در اوایل سلطنت رضاخان پهلوی است. طرح دست و نحوه قلم به دست گرفتن صحیح برای خوشنویسی به صورت سیاه قلم، فرهنگ مختصر عربی به فارسی که عمادالکتاب در این اثر تا حرف قاف، قسمتی از لغات عربی را جمع کرده، لغات عربی را به نسخ و ترجمه آن را به فارسی به خط نستعلیق در زندان نوشته و بقیه آن ناتمام مانده است. کتابت در کوچه های آشتی کنان، کتاب زندگی فرخی شاعر لب دوخته، کتابت اوصاف الاشراف خواجه نصیر طوسی، کتابت تحفه العراقین خاقانی، کتابت ترجیع بند هاتف اصفهانی، کتابت شاهنامه فردوسی مشهور به امیربهادر، کتابت صفحه ای حاوی مفردات خطوط هفتگانه، کتابت قرآن نفیس با خط نسخ ممتاز حاشیه دار، کتابت نامه دانشوران ناصری، کتابت یک مرقع نفیس کتابی از میکروفیلم ویژگی اطراف صحن و مقبره خانقاه صفی علیشاه و کتابت حدیث از جمله آثار ماندگار و به جای مانده از عمادالکتاب هستند.

درگذشت عمادالکتاب

این استاد فرزانه پس از ۷۰ سال زندگی پرثمر در ۱۳۱۵ خورشیدی در تهران روی در نقاب خاک کشید. بر روی سنگ مزار او این سروده حک شده است:

دیـدی آخر چه سان رفت ز دار جهان / عماد سیفی که بود مرد هنرمند و راد

داشت خطی خوبتر ز خط و خال بتان/  به خوشخطان جهان بود مهین اوستاد

عمرش هفتاد و پنج در این سرای سه پنج/  دید بسی درد و رنج ندید روی مراد


[ چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399 ] [ 05:20 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

(۱۳۴۵ش، تبریز ـ در قید حیات)
استاد خوشنویسی و آواز

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی در سال ۱۳۴۵ در تبریز متولد شد. پس از طی دوران تحصیل، از سال ۱۳۶۰ به هنر زیبای خوشنویسی علاقمند شده و آن را به صورت جدی دنبال نمود تا اینکه در سال ۱۳۶۵ به اخذ درجه ممتاز در خوشنویسی نائل گردید.
کله جاهی از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۲ به عنوان خواننده در صدا و سیمای مرکز استان فعالیت داشت که منجر به دریافت دیپلم افتخار از سومین جشنواره موسیقی فجر در سال ۱۳۶۷ گردید.
وی ضمن عضویت در انجمن خوشنویسان ایران، از سال ۱۳۷۰ رسما به تدریس در انجمن خوشنویسان تبریز پرداخت و این همکاری تا کنون به صورت مستمر ادامه دارد.
کله جاهی با حضور در نمایشگاههای گروهی و انفرادی متعدد در حوزه خط شکسته نستعلیق، مقامهای قابل توجهی در داخل و خارج از کشور کسب نموده است که از مهمترین آنها می توان به کسب مقام در جشنواره بین المللی حلیه شریف ترکیه، ۵ دوره برگزیده جشنواره سراسری غدیر، و مقام دوم جشنواره توحیدی اشاره کرد.
این شکسته نستعلیق نویس توانمند در سال ۱۳۸۸ موفق به کسب درجه استادی از انجمن خوشنویسان ایران شده و در سالهای اخیر نمایشگاههای انفرادی شمس و قمر، ترنم شکسته، حافظانه ها، و حیدربابا را با استقبال گسترده اهل هنر برگزار نموده که عواید نمایشگاه اخیر برای کمک به سیل زدگان کشور اختصاص یافته است.

چند نمونه از کارهای استاد کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی

یوسف کله جاهی


[ شنبه 27 اردیبهشت 1399 ] [ 08:33 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
آثار خوشنویسی قدما - PersianSeven Forums
[ یکشنبه 21 اردیبهشت 1399 ] [ 06:05 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
نخستین نمایش اثری از اسماعیل جلایر در ایران / کیانوش معتقدی: نقد ...
[ یکشنبه 21 اردیبهشت 1399 ] [ 06:04 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
بیگ محمدی
[ یکشنبه 21 اردیبهشت 1399 ] [ 05:58 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
نتیجه تصویری برای خوشنویسی فرادی
[ چهارشنبه 17 اردیبهشت 1399 ] [ 08:20 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
نتیجه تصویری برای خوشنویسی فرادی
[ چهارشنبه 17 اردیبهشت 1399 ] [ 08:19 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]

عبدالله فرادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو

استاد عبدالله فرادی (۱۳۰۶-۷ مرداد ۱۳۷۵) از خوشنویسان بنام خط نستعلیق و استادان پیش‌کسوت انجمن خوشنویسان ایران است.

زندگی[ویرایش]

استاد عبدالله فرادی در سال ۱۳۰۶ در بید هند - بادرود - کاشان در خانواده‌ای اهل دانش و فرهنگ متولد گردید. نام پدرش محمد بود که فردی اهل رقم و قلم بوده‌است و توصیه‌اش به فرزندان این بود که خط را به قاعده و خوش بنویسند.


تحصیلات[ویرایش]

استاد عبدالله فرادی پس از پایان یافتن تحصیلات مقدماتی و متوسطه، در چهار رشته مدرک لیسانس گرفت. او ابتدا وارد دانشکده معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) شد و پس از آن به دانشکده حقوق رفت و همزمان نیز زبان و ادبیات فارسی را نیز ادامه داد. وی بعد از اخذ این مدارک، به دانشگاه سوربن پاریس در کشور فرانسه رفته و به تحصیل در رشته زبان و ادبیات فرانسه مشغول گردید. استاد عبدالله فرادی در کنار تحصیل، به خوشنویسی نیز علاقمند گردید و این هنر را تا سرحد کمال نزد اساتید بزرگ زمان خود فرا گرفت.

استادان[ویرایش]

استاد عبدالله فرادی خوشنویسی را از سنین کودکی و از کلاس چهارم ابتدایی شروع کرد و تعلیم خط را ابتدا نزد غلامرضا خوشنویس آغاز کرد و بعدها از عماد طاهری ملقب به«عمادالشریعه» سرمشق گرفت. او خوشنویسی را در محضر علی مخصوص، فرزند خلف میرزا حسین‌خان مستوفی معروف به کاتب خاقان، علی آقاحسینی و علی اکبر خان کاوه دنبال کرد اما این برای او کافی نبود به همین خاطر در سال ۱۳۲۳ نزد سید حسن میرخانی ملقب به «سراج الکتاب» رفت و تا واپسین روزهای زندگی استاد، از تعالیم او استفاده کرد.

مشاغل و سمتها[ویرایش]

استاد عبدالله فرادی دارای مشاغل حقوقی بود و شغل «مستشاری دیوان کیفر» داشت. و دبیر دبیرستان سنلویی در تهران بود. او در اوایل انقلاب بازنشسته شد و پس از بازنشستگی از سمت‌های حقوقی، به تدریس نسخه‌شناسی در دانشگاه تهران، طراحی حروف در دانشگاه آزاد و البته تدریس در انجمن خوشنویسان ایران مشغول گردید و هنرمندان و خوشنویسان صاحب‌نامی را تربیت کرد.

درگذشت[ویرایش]

استاد بزرگ ممالک خط و خوشنویسی و محقق انجمن خوشنویسان ایران و دانشگاه تهران عبدالله فرادی پس از عمری فعالیت فرهنگی و هنری، در هفتم مرداد ۱۳۷۵ هجری شمسی دار فانی را وداع گفت و در بهشت زهرا قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد. سنگ قبر او به خط استاد بزرگ معاصر عباس اخوین نوشته شده است.

آثار[ویرایش]

از استاد عبدالله فرادی کتاب‌های خطی، قطعات، مرقعات و نوشته‌های زیادی موجود است. کتابت و خوشنویسی آثار زیر از او باقی است:

  • «داستان زال و رودابه»
  • «شرح نهج البلاغه»
  • «فرمان مالک اشتر»
  • «مراة العین»
  • «مرقع قند پارسی»
  • «مقدمه گنجینه هنر»
  • «مناجات حضرت امیر»

همچنین بسیاری از کتیبه‌های مساجد کشور به خط اوست.

منابع


[ چهارشنبه 17 اردیبهشت 1399 ] [ 08:15 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
نشست «بررسی تطبیقی چلیپای قدما با معاصرین» در حرم رضوی برگزار شد ...
[ سه شنبه 16 اردیبهشت 1399 ] [ 03:49 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
Mir Emad Hassani - Wikipedia
[ چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ] [ 09:48 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
مقایسه خطوط قدما و معاصرین (5)
[ چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ] [ 09:47 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
سیاه مشقی بسیار زیبا از قدما,
[ چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ] [ 07:45 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
مجموعه آثار خوشنویسی قدمای نستعلیق و شکسته | شماره کالا : 16502913
[ چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ] [ 07:42 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
به بهانه برگزاری نمایشگاه روز قلم؛

خوشنویس لنگرودی برگزاری نمایشگاه روز قلم را برای عموم مردم ایران به واسطه آشنایی شان با خوشنویسی مناسب دانست.

به گزارش باشگاه خبرنگاران، اکبر ساعتچی، از اساتید بزرگ خوشنویسی در گفتگو با روابط عمومی و امور بین الملل بنیاد رودکی برگزاری نمایشگاه روز قلم را مثبت ارزیابی کرد و افزود: برگزاری چنین نمایشگاه هایی موجب می شود علاقمندان به این هنر با وسایل کار اساتید، نحوه تراش قلم و لوازم کار خوشنویسی اساتید بزرگ آشنا شوند.
وی در خصوص هنر خوشنویسی اظهار داشت: خوشنویسی هنری اصیل است و از آنجایی که با کلام فاخر سر و کار دارد، تنها هنری است که در آن ابتذال راه ندارد و به همین علت مردم ما در طول تاریخ به این هنر علاقه زیادی نشان می دادند و با فرهنگ خوشنویسی آشنا هستند.
این هنرمند ضمن بیان اینکه خوشنویسی فرهنگی غنی است، گفت: از آنجایی که مردم کشور تا حدودی نسبت به خوشنویسی آشنا هستند، خوب است که با لوازم خطاطی اساتید و وسایل مرتبط مانند کاغذ و مرکبات آنها نیز آشنا شوند.
نمایشگاه منتخبی از آثار و وسایل نوشتاری اساتید بزرگ خوشنویس معاصر ایران به مناسبت روز قلم توسط بنیاد رودکی از 15 تا 19 تیرماه در لابی تالار وحدت در معرض دید عموم قرارخواهد گرفت و علاقمندان می توانند از ساعت 10 تا 19 از این نمایشگاه بازدید کنند./ی2


[ یکشنبه 7 اردیبهشت 1399 ] [ 10:01 ب.ظ ] [ حیدر امیرپور ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

تعداد کل صفحات : 571 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  

درباره وبلاگ

سلام عزیزان بازدید کننده
ممنون از اینكه از وبلاك خوشنویسی -هنر- حیدر امیرپور دیدن میفرمائید
باتشکر امیرپور
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic